چشم و بینایی کودک

تنها نکته ای که کودک هم چنان در آن ضعیف می ماند و تا ۷ – ۸ – ۹ سالگی هم ممکن است هماهنگی ها و هارمونی لازم را نداشته باشد، چشم است.

در حالی که در دوران جنینی برخی اوقات چشم خودش را باز و بسته می کند، اما کودک تقریبا نیمه خواب در شکم مادر زندگی می کند و وقتی که به دنیا می آید، چشم خودش را باز می کند.

می دانیم که تصاویر اولیه ای از مادر می گیرد و حدود ۲۳ تا ۳۰ سانتیمتر فاصله یا محیط اطرافش را می بیند و بعدا به حدود ۳۸ سانتیمتر می رسد. تقریبا تا ۶ ماهگی، صورت اطرافیان و مادر و یا پدرش را به گونه ای که در بزرگسالی است نمی بیند.

در حدود ۶ ماهگی است که آنچه را ما به عنوان بزرگسال می بینیم، کودک هم در محیط اطراف خودش مشاهده میکند.

اما همچنان هماهنگی و هارمونی بین چشم و بقیه اعضای بدن وجود ندارد. تعجب آور نیست اگر کودک چند ماهه ای هنگام گرفتن شیئی که شما آن را در مقابلش قرار می دهید، دستش را به این طرف و آن طرف می برد و باز تعجب آور نخواهد بود اگر بچه ی ۵ یا ۶ ساله ای هنوز بین ((ب)) و ((ت)) و گذاشتن نقطه ی بالا و پایین و کج و راست، همچنان اشکال دارد.

زیرا گزارش ها به صورت درست به مغز مخابره نمیشوند و این قسمت اصلی و اساسی وجود انسان که بیش از همه با دیگران ارتباط برقرار می کند، متاسفانه مراحل رشد آهسته ای دارد و گرفتاری های ویژه ای را میتواند به وجود بیاورد.

به هر حال آنچه که مهم است این است که من و شما می دانیم که کودک انسانی با ضعیف ترین عضو بدن خودش که چشم او هست، بعدا بیشترین کشفیات و اختراعات را انجام می دهد، پس توجه ویژه به مراحل رشد چشم او اهمیت ویژه ای دارد.

این سخن را نمیشود به پایان برد مگر این که من و شما گفتگویی درباره ی تاثیر حالات و ویژگی های روانی مادر از نظر فیزیکی و روانی به طور کلی بر روی جنین داشته باشیم.

Thanks! You've already liked this
No comments