آشنایی با داروی سفوروکسیم

ما در این مطلب شما را با داروی سفوروکسیم آشنا می کنیم.

موارد استفاده:

سفوروکسیم یکی از سفالوسپورین های نسل دوم می باشد که در زمان عفونت های متعدد مثل عفونت های استخوان و مفاصل، برونشیت و دیگر عفونت های راه تنفسی تحتانی، گونوره آ، مننژیت، اوتیت مدیا، پرتیونیت، فارنژیت، سینوزیت، عفونت های پوستی، عفونت های بافت نرم و عفونت های مجاری ادراری کاربرد دارد. همچنین به عنوان پروفیلاکسی عفونت های جراحی کاربرد دارد. سفوروکسیم به صورت خوراکی به شکل قرص و یا سوسپانسیون و بعد از غذا مصرف می شود و یا به صورت نمک سدیم تزریق می شود.

فارماکوکینتیک:

سفوروکسیم اگزتیل از طریق گوارش جذب می شود و به سرعت در مخاط روده و در خون به سفوروکسیم تبدیل می شود. همراه با غذا میزان جذب بیشتر می شود. اوج غلظت پلاسمایی پس از مصرف یک دوز خوراکی طی ۲ تا ۳ ساعت ایجاد می شود. نمک سدیم دارو به طریق تزریق داخل عضلانی یا داخل وریدی مصرف می شود.

پس از مصرف یک دوز ۷۵۰ میلی گرمی داخل عضلانی، اوج غلظت پلاسمایی، طی ۴۵ دقیقه، ۲۷ میکروگرم در میلی لیتر می شود. تا ۵۰ درصد سفوروکسیم موجود در گردش خون به پروتئین های پلاسما متصل می شود. نیمه عمر پلاسمایی حدود ۷۰ دقیقه می باشد و در افراد مبتلا به اختلالات کلیوی و نوزادان افزایش می یابد.

این دارو به صورت وسیع در بدن توزیع می شود از جمله در مایع پلورال (پشت ریه) ، خلط، استخوان، مایع سنیوویال (مفاصل) اما تنها در حالت التهاب پرده های مننژ به حد غلظت های درمانی در مایع مغزی نخاعی می رسد. این دارو از از جفت عبور می کند و در شیر مادر نیز یافت می شود و به صورت تغییر نکرده و از طریق فیلتراسیون گلومرولی و ترشح توبولی دفع می شود. غلظت های بالایی از این دارو در ادرار یافت می شود. متعاقب تزریق دارو اکثر دوز تجویزی طی ۲۴ ساعت دفع می شود که بیشتر آن طی ۶ ساعت اول است.

پروبنسید با این دارو در ترشح توبولی کلیه رقابت می کند که باعث ایجاد غلظت هایپلاسمایی بالاتر و طولانی تر سفوروکسیم می شود. مقادیر کمی از آن در صفرا نیز یافت می شود. دیالیز باعث کاهش غلظت های پلاسمایی می شود.

عوارض جانبی:

در بعضی بیماران مبتلا به ناراحتی های گوارشی، عوارضی مانند اسهال و حالت تهوع و استفراغ رخ داده است. گزارش های نادری از بروز سندرم استیون-جانسون و نکروز سمی اپیدرم موجود می باشد. در بعضی کودکان نیز طی درمان با این دارو، کاهش شنوایی ناشی از مننژیت دیده شده است.

تداخل دارویی:

مصرف همزمان پروبنسید با این دارو باعث کاهش در کلیرانس کلیوی آن می شود.

مقدار مصرف:

سفوروکسیم سدیم به طریق تزریق عمیق داخل عضلانی و یا تزریق داخل وریدی آهسته طی ۳ تا ۵ دقیقه انجام می شود. ۱٫۲ گرم سفوروکسیم انکستیل و ۱٫۰۵ گرم سفوروکسیم سدیم هر کدام تقریباً معادل با یک گرم سفوروکسیم می باشد. دوزهای معمول خوراکی در مورد بالغین ۱۲۵ میلی گرم و ۲ بار در روز در مورد عفونت مجاری ادراری بدون عارضه است و در مورد عفونت های راه تنفسی دوز ۲۵۰ تا ۵۰۰ میلی گرم، ۲ بار در روز تجویز می شود.

دوز تجویزی در مورد کودکان بالای ۳ ماه ۱۲۵ میلی گرم، ۲ بار در روز و یا ۱۰ میلی گرم بر کیلوگرم، ۲ بار در روز تا حداکثر ۲۵۰ میلی گرم در روز است. در کودکان بالای دوسال مبتلا به اوتیت مدیا، دوز ۲۵۰ میلی گرم ۲ بار در روز تجویز می شود و یا ۱۵ میلی گرم، ۲ بار در روز تا حداکثر ۵۰۰ میلی گرم در روز است. دوز معمول تزریقی ۷۵۰ میلی گرم هر ۸ ساعت می باشد ولی در عفونت های شدیدتر ممکن است دوز ۱٫۵ گرم هر ۸ ساعت و در بعضی موارد هر ۶ ساعت تجویز شود.

منبع: سلامتیسم
Thanks! You've already liked this
No comments