برای کنترل کودک او را از چیزی نترسانید

ترس از همان بدو تولد در وجود همه انسان ها وجود دارد. ترس در واقع واکنشی است برای گریز از خطر و دفاع از خود. بعضی از ترس ها بیولوژیک هستند مثل ترس های ناشی از حوادث طبیعی (رعد و برق و طوفان و زلزله و …) ولی بیشتر ترس ها با اتفاق های قبلی ارتباط دارند و الگوهای کنار کودک خیلی در یادگیری بعضی از انواع ترس موثر است. مثلا وقتی مادر از سوسک یا حیوانی می ترسد کودک نیز به طور ناخودآگاه می آموزد که این حیوان ترسناک و خطرناک است و باید از آن بترسد.

گاهی نیز والدین با ترساندن کودک می خواهند شرایط را کنترل کنند ولی این نوع از ترساندن کوتاه مدت است و در دراز مدت ناامنی برای کودک ایجاد می کند که جبران آن بسیار مشکل است. مثالهای زیادی درباره ترساندن کودکان وجود دارد مثلا به کودک می گویند اگر شیطونی کنی می اندازنت تو کیسه می برنت. این واژه های غلط باعث می شود کودک ذهن منفی پیدا کند و تا مدتها در خلوت احساس ترس داشته باشد.

کودکان ۹-۱۰ ساله باید بتوانند تنها در خانه ولی کودکانی که اینطور ترسانده می شوند چنین قابلیتی را حتی تا سنین بزرگسالی پیدا نمی کنند و بسیار محتاط می شوند و وقتی در خانه تنها هستند چندین بار درب و پنجره ها را چک می کنند. حتی ممکن است احساس بدی نسبت به فردی که این جملات را می گوید داشته باشد.

بهتر است فردی که چنین ترسی را برای کودک ایجاد کرده به او بگوید که اشتباه کرده و از اینکه باعث ناراحتی او شده است احساس پشیمانی کند. متاسفانه ترس هایی که در کودک ایجاد می شود به راحتی قابل درمان نیستند و حتما نیاز به جلسات مشاوره متعدد روانپزشکی دارند.

منبع: سلامتیسم
Thanks! You've already liked this
No comments