درمان هدفمند برای تومورهای مغز و نخاع در کودکان

همان طور که محققان بیشتر در مورد تغییرات در عملکرد داخلی سلول هایی که باعث سرطان می شوند و یا به رشد سلول های سرطانی کمک می کنند، دست یافته اند، آنها داروهای جدیدتری که این تغییرات را مورد هدف قرار می دهند، توسعه داده اند.

این داروهای هدفمند به طور متفاوتی از داروهای شیمی درمانی استاندارد عمل می کنند. آنها گاهی اوقات هنگامی که داروهای شیمی درمانی تأثیری ندارند، عمل می کنند و آنها اغلب دارای عوارض جانبی مختلف (و کمتر شدید) هستند.

این داروها هنوز نقش زیادی در درمان تومورهای طناب نخاعی بازی نمی کنند، اما برخی از آنها ممکن است برای انواع خاصی از سرطان ها و تومورها مفید واقع شوند.

اورولیموس (آفینیتور)

برای آستروساتیوما سلول بزرگ subependymal SEGAs که نمی تواند به طور کامل با عمل جراحی برداشته شود، اورولیموس ممکن است تومور را کوچک کرده و یا سرعت رشد آن را برای مدتی کاهش دهد. این دارو با بلوکه کردن یک پروتئین سلولی شناخته شده به نام mTOR، که به طور معمول به رشد سلول ها و تقسیم شدن به سلولهای جدید کمک می کند، عمل می کند.

اورولیموس یک قرص است که یک بار در روز مصرف می شود. عوارض جانبی شایع شامل زخم دهان، افزایش خطر عفونت ها، حالت تهوع، از دست دادن اشتها، اسهال، خارش پوست، احساس خستگی و ضعف، تجمع مایع (معمولا در پاها) ، و افزایش در میزان قند خون و کلسترول می باشند. یک اثر جانبی کمتر شایع اما جدی آسیب به ریه می باشد، که می تواند تنگی نفس و یا مشکلات دیگر را ایجاد کند.

درمان‌های دارویی دیگر برای تومورهای مغزی و نخاعی در کودکان

برخی داروهای رایج مورد استفاده در کودکان مبتلا به تومورهای مغزی و نخاعی، تومور را به طور مستقیم درمان نمی کنند، اما آنها ممکن است به کاهش علائم تومور یا درمان آن کمک کنند.

کورتیکواستروئیدها

داروهای شبه کورتیزونی همچون دگزامتازون (Decadron) اغلب برای کاهش تورم که ممکن است در اطراف تومور مغزی رخ دهد، تجویز می شود. آنها اغلب برای چند روز بعد از عمل جراحی تجویز می شوند و ممکن است در طول پرتودرمانی نیز استفاده شوند. این ممکن است به کاهش علائمی از قبیل سردرد، تهوع و استفراغ کمک کند.

داروهای ضد تشنج (داروهای ضدصرع)

داروها ممکن است برای کاهش احتمال تشنج در کودکان مبتلا به تومورهای مغزی تجویز شوند. بسیاری از داروهای مختلف ضد تشنج می توانند مورد استفاده قرار گیرند.

هورمون‌ها

غده هیپوفیز به کنترل سطح بسیاری از هورمون های مختلف در بدن کمک می کند. اگر غده هیپوفیز با گسترش تومور و یا با درمان ها (جراحی یا اشعه درمانی) آسیب دیده باشد، کودک شما ممکن است نیاز به هورمون های هیپوفیز یا هورمون های دیگر برای جایگزین کردن هورمون های از بین رفته، داشته باشد.

درمان انواع خاصی از تومورهای مغزی و نخاعی در دوران کودکی

گزینه های درمان برای تومورهای مغز و نخاع به عوامل بسیاری از جمله نوع تومور، محل آن، و تا چه حد آن رشد کرده است و یا گسترش یافته است، بستگی دارند.

آستروساتیوما غیر نفوذی – (آستروساتیوما پیلوسیتیک، آستروساتیوما سلول بزرگ subependymal)

بسیاری از پزشکان این تومورهای خوش خیم را تحت نظر می گیرند زیرا آنها تمایل دارند بسیار به آرامی رشد کرده و به درون بافت های مجاور رشد (نفوذ) نکنند. آستروساتیوما پیلوسیتیک اغلب در مخچه کودکان رخ می دهد، در حالی که آستروساتیوما سلول بزرگ ساب ایپندیمال (SEGAs) در بطن رشد کرده و تقریباً همیشه در کودکان با توبروس اسکلروز دیده می شود.

بسیاری از کودکان با این آستروساتیوماها می توانند با عمل جراحی به تنهایی درمان شوند. آنها ممکن است تحت پرتودرمانی قرار گیرند چنانچه تومور به طور کامل حذف نشود، اگر چه بسیاری از پزشکان صبر می کنند تا نشانه های تومور در حال رشد که برمی گردد را قبل تحت نظر گرفتن آن مشاهده کنند. حتی پس از آن، عملیات دیگری برای برداشتن تومور باقی مانده ممکن است گزینه اول باشد. چشم انداز نیز خوب نیست اگر تومور در محلی قرار دارد که اجازه نمی دهد آن را با عمل جراحی برداشت، مانند هیپوتالاموس و یا ساقه مغز. در این موارد، پرتودرمانی معمولاً بهترین گزینه است. برای SEGAs که نمی توان آنها را به طور کامل توسط عمل جراحی برداشت، درمان با داروی اورولیموس (Afinitor) ممکن است تومور را کوچک کرده و یا سرعت رشد آن را برای مدتی کاهش دهد.

آستروساتیوماهای درجه پایین – (آستروساتیوماهای رشته ای یا منتشر شده)

درمان اولیه برای این تومورها جراحی است اگر آن امکان پذیر باشد، یا بیوپسی برای تشخیص این که آیا عمل جراحی امکان پذیر است، صورت گیرد. از آنجا که این تومورها اغلب در بافت طبیعی اطراف مغز رشد می کند، درمان آنها تنها با عمل جراحی بسیار سخت است. معمولاً جراح سعی خواهد کرد تا هرچقدر از تومور را که از نظر ایمنی امکانپذیر است را بردارد. اگر جراح بتواند همه آن را حذف کند، این کودک ممکن است درمان شود.

پرتو درمانی ممکن است بعد از عمل جراحی اعمال شود، به خصوص اگر مقدار زیادی از تومور باقی مانده باشد. در غیر این صورت، تشعشع ممکن است تا زمانی که تومور شروع به رشد مجدد کند، به تعویق افتد (گاهی اوقات، یک عمل جراحی ثانویه ممکن است قبل از تشعشع تجویز شود.) . اگر عمل جراحی به دلیل موقعیت تومور گزینه خوبی نباشد، تشعشع نیز ممکن است به عنوان درمان اصلی استفاده شود.

برای کودکان کمتر از ۳ سال، اگر تومور به طور کامل برداشته نشود و یا اگر آن دوباره رشد کند، شیمی درمانی ممکن است مورد استفاده قرار گیرد تا تلاش کند که سرعت رشد تومور را تا زمانی که کودکان بزرگ تر شوند، کاهش دهد. آنها ممکن است سپس با اشعه درمان شوند.

آستروساتیوماهای متوسط و درجه بالا – (آستروساتیوماهای آناپلاستیک، گلیوبلاستما)

جراحی اغلب اولین درمان برای این آستروساتیوماهای نفوذ کننده است اگر امکان پذیر باشد، اما بیماران مبتلا به این تومورها تقریباً هرگز با جراحی درمان نمی شوند. در برخی موارد تنها نمونه برداری با سوزن ایمن است. هنگامی که عمل جراحی استفاده می شود، هر اندازه از تومور که امکان پذیر باشد، حذف می شود، و سپس پرتودرمانی اعمال می شود، که اغلب با شیمی درمانی دنبال می شود.

اگر عمل جراحی نمی تواند انجام شود، تشعشع درمان اصلی خواهد بود که دوباره اغلب با شیمی درمانی دنبال می شود.

اگر کودک کوچکتر از ۳ سال است، تشعشع ممکن است به تعویق افتاد تا زمانی که او بزرگ تر شود. جراحی ممکن است در برخی از موارد تکرار شود اگر تومور پس از درمان اولیه دوباره برگردد.

از آنجا که درمان این تومورها با درمان های فعلی سخت است، آزمایشات بالینی درمان جدید امیدوار کننده ممکن است یک گزینه خوب باشد.

اولیگودندروگلیوماها

در صورت امکان، جراحی اولین گزینه برای اولیگودندروگلیوماها است. اگر چه عمل جراحی معمولاً این تومورهای نفوذ کننده را درمان نمی کند، می تواند علائم را تسکین دهد و بقا را تداوم بخشد. بسیاری از این تومورها به آرامی رشد می کنند، و عمل جراحی ممکن است تکرار شود اگر تومور در همان نقطه دوباره شروع به رشد کند. پرتو درمانی و یا شیمی درمانی ممکن است بعد از عمل جراحی تجویز شود.

اگر عمل جراحی یک گزینه نیست، شیمی درمانی، با یا بدون پرتو درمانی، ممکن است مفید باشد. اولیگودندروگلیوماها ممکن است به شیمی درمانی بهتر از تومورهای دیگر مغز پاسخ دهد اگر سلول های تومور تغییرات کروموزومی خاص داشته باشند. شما می توانید از دکتر فرزند خود در مورد آزمایش برای این تغییرات درخواست کنید.

اپندیموماها و اپندیموماهای آناپلاستیک

این تومورها معمولاً در بافت مغز نرمال مجاور رشد نمی کنند. آنها را می توان گاهی اوقات با عمل جراحی درمان کرد اگر برداشتن کل تومور امکان پذیر باشد، اما این کار همیشه ممکن نیست. اگر مقداری از تومور باقی بماند، یک جراحی ثانویه ممکن است در برخی موارد (اغلب پس از یک دوره کوتاه شیمی درمانی) انجام شود.

پرتو درمانی پس از جراحی در بسیاری از بیماران توصیه می شود تا از بازگشت تومور جلوگیری به عمل آید، حتی اگر آن به نظر برسد که همه تومور برداشته شده است.

استفاده از شیمی درمانی پس از جراحی هنوز هم در آزمایشات بالینی تحت آزمایش می باشد. این ممکن است توصیه شود، اما فواید آن هنوز نامشخص است. این ممکن است برای اپندیموماهای آناپلاستیک مفید تر باشد. برای بسیاری از کودکان ممکن است شیمی درمانی پس از جراحی تجویز شود تا کمک کند که استفاده از تشعشع جلوگیری شود و یا به تأخیر بیافتد.

گاهی اوقات سلول های تومور اپندیموما می توانند به درون مایع مغزی نخاعی (CSF) گسترش یابد. چند هفته پس از جراحی، دکتر ممکن است یک اسکن MRI از مغز و نخاع و تست CSF برای سلول های سرطانی را با انجام پونکسیون کمری (نوار نخاعی) را سفارش کند. اگر سلول های تومور در CSF مشخص شوند و یا در سطح سیستم عصبی رشد کنند، تشعشع معمولاً روی کل مغز و نخاع اعمال می شود.

گلیوم‌های چشمی

این تومورها در اعصاب بینایی (اعصاب پیشرو از چشم به مغز) شروع می شوند. جراحی آنها اغلب کاری دشوار است، زیرا این اعصاب بسیار حساس هستند و ممکن است با عمل جراحی آسیب بینند. بسته به جایی که تومور قرار دارد، از بین بردن آن می تواند به از دست دادن بینایی در یک یا هر دو چشم منجر شود، بنابراین منافع و خطرات ناشی از جراحی باید به دقت در نظر گرفته شود. در برخی موارد، ممکن است یک کودک قبلاً مقداری بینایی خود را به دلیل تومور از دست داده باشد. گاهی اوقات ممکن است نیاز به عمل جراحی نباشد، چرا که این تومورها می توانند بسیار آهسته رشد کنند.

اگر درمان مورد نیاز است و تومور می تواند به طور کامل برداشته شود، جراحی اغلب درمان انتخابی است. اما در بسیاری از موارد (به خصوص اگر کودک نوروفیبروماتوزیس نوع ۱ داشته باشد) تومور به احتمال زیاد بیش از حد در طول اعصاب چشمی گسترش یافته است تا بتوان آن را به طور کامل برطرف کرد. اگر درمان مورد نیاز باشد، پرتو درمانی برای این تومورها ترجیح داده می شود، اگر چه آن ممکن بینایی کودکان را تحت تأثیر قرار دهد (و می تواند عوارض جانبی طولانی مدت داشته باشد).

کودکان کوچکتر ممکن است شیمی درمانی به جای تشعشع را دریافت کنند. اشعه می تواند بعداً در صورت نیاز به طوری که کودک بزرگتر می شود مورد استفاده قرار گیرد.

گلیوم‌های ساقه مغز

اغلب این تومورها آستروساتیوما هستند، اگر چه تعداد کمی اپندیموما یا تومورهای دیگر هستند. این تومورها معمولاً با یک روش خاص در اسکن MRI مشخص می شوند، بنابراین تشخیص آن اغلب می تواند بدون عمل جراحی و یا بیوپسی انجام شود.

گلیوم‌های کانونی ساقه مغز

تعداد کمی از گلیوم های ساقه مغز تومورهای کوچکی با کناره های بسیار متمایز (به نام گلیوم های ساقه مغز کانونی) می باشند. برخی از این تومورها بسیار آهسته رشد می کنند که ممکن درمان نیاز نداشته باشند مگر اینکه تومور باعث بروز مشکلاتی شود. اگر درمان مورد نیاز است، این تومورها می توانند اغلب با موفقیت با جراحی درمان شوند. اگر عمل جراحی نمی تواند انجام شود، اشعه درمانی ممکن است مورد استفاده قرار گیرد تا سرعت رشد آن کاهش یابد. اشعه نیز می تواند استفاده شود اگر عمل جراحی تومور را به طور کامل برطرف نکند.

گلیوم‌های پراکنده ساقه مغز

اکثر گلیوم های ساقه مغز به طور پراکنده ای رشد در سراسر ساقه مغز، برخلاف یک تومور مجزا (کانونی) رشد می کنند. این تومورها اغلب در پونز، جایی که آنها گلیوم های پونتین ذاتی پراکنده (DIPGs) نامیده می شوند، شروع می شوند. ساقه مغز برای زندگی حیاتی است و نمی تواند حذف شود، به طوری که عمل جراحی در این موارد به احتمال زیاد بیشتر خطرناک است تا خوب باشد و آن معمولاً پیشنهاد نمی شود. گلیوم های ساقه مغز پراکنده معمولاً با پرتو درمانی درمان می شوند. شیمی درمانی گاهی اوقات اضافه می شود، با وجود آن که مشخص نیست که آیا آن مفید است یا خیر.

کنترل تومورهای پراکنده بسیار دشوار است و آنها تمایل دارند که پیش آگهی (چشم انداز) ضعیفی داشته باشند. اما در کودکان مبتلا به نوروفیبروماتوز نوع ۱، این تومورها اغلب به آرامی (و یا حتی توقف رشد) رشد می کنند، به طوری که این کودکان تمایل دارند که دورنمای بهتری داشته باشند. از آنجا که این تومورها به سختی درمان می شوند، آزمایشات بالینی درمان های جدید امیدوار کننده ممکن است یک گزینه خوب باشد.

تومورهای نورواکتودرمال اولیه (از جمله مدولوبلاستوما و پینوبلاستوما)

همه تومورهای نورواکتودرمال اولیه (PNETs) به روش های مشابه درمان می شوند، اما مدولوبلاستوم ها تمایل دارند که چشم انداز بهتری نسبت به انواع دیگر PNETs داشته باشند.

مدولوبلاستوم‌ها

این تومورها در مخچه شروع می شوند. آنها تمایل دارند تا به سرعت رشد کنند و در میان آن دسته از تومورهایی هستند که به احتمال زیاد به سمت خارج از مغز (معمولاً در استخوان و یا مغز استخوان) پراکنده می شوند. اما آنها نیز تمایل دارند تا به درمان به خوبی پاسخ دهند.

این تومورها اغلب می توانند مانع جریان مایع مغزی نخاعی (CSF) شوند. این می تواند منجر به افزایش خطرناک فشار داخل جمجمه شود که ممکن است نیاز به درمان فوری با برخی انواع عمل جراحی داشته باشند.

کودکان مبتلا به مدولوبلاستوما اغلب به ۲ گروه تقسیم می شوند:

کسانی که در گروه پرخطر هستند معمولاً تحت درمان فشرده تری نسبت به کودکان در گروه خطر استاندارد قرار می گیرند. اخیرا، پزشکان شروع به تقسیم این تومورها بر اساس تغییرات ژن درون سلول های سرطانی به ۴ گروه کرده اند. این نیز ممکن است برای کمک به تعیین بهترین درمان مورد استفاده قرار گیرد.

مدولوبلاستوم ها با عمل جراحی زمانی که میسر است، برداشته می شوند، به دنبال آن پرتودرمانی برای منطقه ای که آنها آغاز شده اند، انجام می گیرد. دوزهای بالای اشعه، منطقه تومور را هدف قرار می دهند. از آنجا که این تومورها تمایل به گسترش در مایع مغزی نخاعی (CSF) دارند، کودکان ۳ ساله یا بزرگ تر نیز ممکن است تحت دوزهای پایین تر اشعه برای کل مغز و نخاع (تابش کرانیواسپانیال) قرار بگیرند. معمولاً شیمی درمانی پس از پرتودرمانی اعمال می شود، که به پزشکان این اجازه را می دهدکه دوزهای پایین تری از اشعه را در برخی موارد به کار ببرند. اما اگر تومور از طریق CSF گسترش یافته باشد، دوزهای استاندارد اشعه مورد نیاز خواهد بود.

برای کودکان کوچک تر از ۳ سال، پزشکان سعی می کنند تا از اشعه تا حد امکان کمتری استفاده کنند. به طور معمول، شیمی درمانی اولین درمان بعد از عمل جراحی می باشد. بسته به پاسخ تومور، شیمی درمانی ممکن است با پرتو درمانی دنبال شود.

برخی از گزارش ها حاکی از آن هستند که قرار گرفتن تحت شیمی درمانی با دوز بالا به دنبال یک پیوند سلول بنیادی اتولوگ ممکن است برای برخی از کودکان با مدولوبلاستوم مفید باشد. آزمایشات بالینی مختلف اکنون در حال مطالعه این مورد هستند.

پینئوبلاستوم‌ها و دیگر PNETs

این تومورها نیز تمایل به رشد سریع دارند و درمان آنها به طور کلی سخت تر از درمان مدولوبلاستوم ها می باشد (اگر چه درمان مانند آن اغلب برای مدولوبلاستوم در معرض خطر بالا استفاده می شود) .

جراحی درمان اصلی برای این تومورها است، اما آنها معمولاً به سختی به طور کامل برطرف می شوند. با این حال، عمل جراحی می تواند علائم را برطرف کرده و ممکن است به ایجاد درمان های دیگر مؤثرتر کمک کند. کودکان ۳ ساله یا بزرگ تر بعد از عمل جراحی تحت پرتودرمانی قرار می گیرند. از آنجا که این تومورها تمایل به گسترش به درون مایع مغزی نخاعی (CSF) دارند، پرتودرمانی اغلب روی مغز و نخاع (تشعشع کرانیواسپانیال) اعمال می شود.

شیمی درمانی ممکن است با پرتودرمانی تجویز شود به طوری که یک دوز پایین تر از اشعه استفاده می شود. اما اگر تومور به CSF گسترش یافته است، دوزهای استاندارد اشعه مورد نیاز خواهد بود. شیمی درمانی نیز برای درمان تومورهایی که دوباره برمی گردند (عود می کنند) ، استفاده می شود.

برای کودکان کمتر از ۳ سال، پزشکان سعی می کنند تا حد امکان اشعه کمتری را استفاده کنند. شیمی درمانی به طور معمول اولین درمان بعد از عمل جراحی می باشد. برخی از مطالعات نتایج بسیار خوبی با استفاده از شیمی درمانی در کودکان نشان داده اند. بسته به پاسخ تومور، شیمی درمانی ممکن است با پرتودرمانی دنبال شود یا دنبال نشود.

برخی از گزارشات که شیمی درمانی با دوز بالا به دنبال یک پیوند سلول های بنیادی اتولوگ را انجام می دهند، ممکن است برای کودکان با پینئوبلاستوما و انواع دیگر PNETs مفید واقع شود. آزمایشات بالینی مختلف اکنون در حال مطالعه این مورد هستند.

مننژیوم

جراحی درمان اصلی برای این نوع تومورها است. کودکان معمولاً درمان می شوند اگر عمل جراحی، تومور را به طور کامل برطرف کند.

برخی از تومورها، بخصوص آنها که در قاعده مغز هستند، را نمی توان به طور کامل حذف کرد، و برخی تهاجمی بوده و دوباره حتی اگر تصور شود که به طور کامل حذف شده، بر می گردد. پرتو درمانی پس از جراحی ممکن است رشد این تومورها را کنترل کند. اگر جراحی و اشعه مؤثر نباشند، شیمی درمانی ممکن است امتحان شود، اما آن در بسیاری از موارد مفید نیست.

شوانوم (از جمله نوروم آکوستیک)

این تومورها رشد آهسته ای دارند و معمولاً خوش خیم هستند و با عمل جراحی درمان می شوند. در برخی از مراکز، شوانوم دهلیزی کوچک (همچنین به عنوان نوروم آکوستیک شناخته شده است) با جراحی تشعشعی استریوتاکتیک درمان می شود. برای شوانوم بزرگتر که در حذف کامل آن باعث ایجاد مشکلاتی می شود، تا آنجا که ممکن است به طور ایمن حذف شده، و آنچه باقی می ماند با پرتو جراحی درمان می شود.

تومورهای نخاعی

این تومورها معمولاً به طور مشابه با انواعی که در مغز هستند، درمان می شوند.

آستروساتیومای نخاعی معمولاً نمی تواند به طور کامل حذف شود. آنها ممکن است با جراحی درمان شوند و تا اندازه ای که ممکن است تومور برداشته شود و به دنبال آن پرتودرمانی انجام می گیرد و یا با پرتودرمانی به تنهایی درمان می شود. شیمی درمانی ممکن است بعد از عمل جراحی به جای اشعه در کودکان استفاده شود. آن همچنین چنانچه مشاهده شود که تومور در حال رشد سریع است، ممکن است پس از پرتودرمانی در کودکان بزرگتر استفاده شود.

مننژیوم نزدیک طناب نخاعی اغلب توسط عمل جراحی درمان می شود. برخی اپندیموما ها را می توان با عمل جراحی درمان کرد. اگر اپندیموم به طور کامل حذف نشود، پرتو درمانی پس از جراحی اعمال می شود.

تومورهای شبکه کوروئید

زگیل های شبکه کوروئید خوش خیم، معمولاً با جراحی تنها درمان می شوند. سرطان شبکه کوروئید تومورهایی بدخیم هستند که تنها گاهی اوقات با عمل جراحی قابل درمان هستند. پس از جراحی، این سرطان معمولاً با اشعه و یا شیمی درمانی درمان می شود.

کرانیوفارینجیوم: کرانیوفارینجیوم در نزدیکی غده هیپوفیز، اعصاب بینایی و عروق خونی که به مغز می روند، رشد می کنند به طوری که برطرف کردن آنها به طور کامل بدون ایجاد عوارض جانبی بسیار دشوار است. برخی از جراحان مغز و اعصاب ترجیح می دهند تا اندازه ای که ممکن است تومور را برطرف کنند، در حالی که دیگران ترجیح می دهند تا بیشتر تومور (تخلیه تومور) را بردارند و سپس پرتودرمانی انجام دهند.

عمل جراحی برای برداشتن جزئی و به دنبال آن، پرتودرمانی بسیار متمرکز ممکن است عوارض جانبی شدید کمتری از برداشتن کامل تومور داشته باشد، اما هنوز مشخص نیست که آیا این رویکرد به خوبی جلوگیری از رشد مجدد تومور باشد.

تومورهای سلول زایا

شایعترین تومور سلول زایا، جرمینوما، را معمولاً می توان با پرتودرمانی به تنهایی درمان کرد (پس از آن که توسط عمل جراحی و یا بررسی یک نمونه مایع مغزی نخاعی تشخیص داده شد).

شیمی درمانی ممکن است اضافه شود اگر تومور بسیار بزرگ باشد و یا اگر تابش آن را به طور کامل از بین نبرد. برای کاهش عوارض جانبی در کودکانی که هنوز به بلوغ نرسیده اند، برخی از پزشکان از شیمی درمانی به دنبال یک دوز کاهش یافته اشعه به عنوان درمان اصلی استفاده می کنند. در کودکان بسیار کوچک، شیمی درمانی ممکن است به جای پرتودرمانی استفاده شود. اگر انواع دیگری از تومورهای سلول زایا وجود دارند، در ترکیب با جرمینوما یا بدون ترکیب با آن، معمولاً دورنمای خوبی وجود ندارد.

انواع دیگر تومورهای سلول زایا (مانند تراتوم و تومورهای کیسه زرد) به ندرت با عمل جراحی قابل درمان هستند. هر دو اشعه درمانی و شیمی درمانی برای درمان آنها استفاده می شود، اما در برخی موارد، این ممکن است تومور را به طور کامل کنترل نکند. گاهی اوقات این تومورها به مایع مغزی نخاعی (CSF) گسترش می یابد و اشعه درمانی برای نخاع و مغز نیز مورد نیاز است.

منبع: نسخه
Thanks! You've already liked this
No comments