جملاتی که هرگز نباید به پدران و مادران تنها بگوییم

یکی از مهم ترین تغییرات جامعه در چند دهه گذشته افزایش میزان طلاق و به وجودآمدن پدیده «والدین تنها» بوده است. فارغ از جنسیت والدین تنها، اموری مانند تربیت فرزندان، رسیدگی به امور خانه و حفظ زندگی اجتماعی سالم چالش بزرگی است که کمتر کسی می تواند از عهده انجامش برآید.

بسیاری از ما این کار مهم را نادیده می گیریم یا در مواردی به آن بی توجهیم و با سؤال های آزاردهنده یا اظهارنظرهای بیجا، کار را برای والدین تنها بیش از آنکه باید، دشوار می کنیم. شاید خیلی هایمان منظور خاصی از گفتن این حرف ها نداشته باشیم و بیشتر ناشی از اظهار همدردی باشد، بدون درنظرگرفتن شرایط خاص زندگی مادران تنها.

این جملات ممکن است تأثیرات منفی جدی بر روحیه پدران و مادران تنها داشته باشند و این موضوع برای هیچ کس خوب نیست. در ادامه، برایتان فهرست کوتاهی از جملاتی آماده کرده ایم که هرگز نباید به پدران و مادران تنها بگویید.

چرا وارد رابطه نمی‌شی؟

مشخص است که اکثر مواقع منظور بدی از این حرف نداریم و فقط می خواهیم به پدران یا مادران تنهایی که می شناسیم یادآوری کنیم که بد نیست از تنهایی درآیند.
گاهی این سؤال با پیشنهاد آشنایی با فردی هم همراه است که شاید همه چیز را بدتر هم بکند.

واقعیت این است که والدین تنها بهتر از هرکس دیگری از شرایط خودشان آگاه اند و نیازی نمی بینند الزاما فرد جدیدی به زندگی شان وارد شود. بهتر است تصمیم گیری درباره واردشدن یا نشدن به رابطه را به خودشان واگذار کنید.

حتما وقتی بچه‌ها نیستن یه نفسی می‌کشی و به کارهات می‌رسی

مراقبت، نگهداری و تربیت فرزندان در این روزگار، آن هم دست تنها، کار آسانی نیست. گاه به گاهی که بچه ها نیستند، فرصت کوتاهی برای استراحت و دورشدن از فشار مداوم رسیدگی به بچه ها ایجاد می شود؛ پس تعجبی ندارد که بیشترین کاربرد آن برای پدران و مادران تنها، استراحت و بازیابی انرژی ازدست رفته باشد.

علاوه بر این، همیشه انبوهی از کارهای عقب افتاده وجود دارد که نیاز به رسیدگی و رفع و رجوع دارد. زمانی که بچه ها به هر دلیل خانه نیستند، معمولا تنها زمان ممکن برای انجام این کارهاست. بنابراین زمانی که والدینِ تنها وقت خالی دارند، از پیشنهاد انجام کارهای فوق برنامه به آنها خودداری کنید.

در نهایت برای والدین تنها، دوری از فرزندانشان امتیاز نیست و آنها هم مثل همه والدین دل تنگ فرزندانشان می شوند؛ پس تصور و بیان این جمله که در نبود بچه ها نفسی می کشند خیلی درست نیست و بیشتر ممکن است شما را ناآگاه جلوه دهد.

پدر/ مادرش الان کجاست؟ وضعیتش چطوره؟

این پرسش یکی از بدترین سؤال ها از پدران و مادران تنهاست؛ چراکه علاوه بر نقض حریم خصوصی فرد، سؤال بی اهمیتی هم هست. تا وقتی زندگی به روال معمول جریان دارد و بچه ها آرامش و رفاه کافی دارند، چه اهمیتی دارد که پدر یا مادری که دیگر در زندگی فرد نیست کجاست؟

به علاوه چنین پرسشی ممکن است والدین تنها را در موقعیت ناخوشایند گفت وگو درباره مسائلی قرار دهد که دوستش ندارند؛ کاری که اصلا منصفانه نیست.
وقتی زندگی به روال معمول جریان دارد و بچه ها آرامش و رفاه کافی دارند، چه اهمیتی دارد که پدر یا مادری که دیگر در زندگی فرد نیست، کجاست؟

چطور از پسش برمی‌آی؟

چنین سؤالی مثل این است از کسی بپرسیم چطور رانندگی می کنی یا چطور سر کار می روی. انسان ها یاد می گیرند خودشان را با شرایط وفق دهند.

همان طور که یک بزرگ سال در طول عمرش به تدریج یاد می گیرد مسئولیت های بیشتر و بیشتری را به صورت هم زمان بر عهده بگیرد، پدران و مادران تنها هم می آموزند چطور باید با وجود تمام کاستی ها، نهایت تلاششان را برای تأمین هرچه بهتر زندگی فرزندانشان بکنند.

همچنین والدین تنها ممکن است شریک زندگی نداشته باشند، اما الزاما افرادی منزوی نیستند و در حلقه اجتماعی اطراف خود خانواده، دوستان و همکارانی دارند که در رسیدگی و مراقبت از فرزندانشان به آنها کمک می کنند.

پدر و مادر بودن همزمان سخته، مگه نه؟

والدین تنها نیازی به یادآوری این نکته ندارند که یک نفره در حال انجام کاری دونفره اند. نیازی نیست به مادران تنها یادآوری شود که چقدر برای ایفای نقش پدر و مادر به صورت هم زمان زحمت می کشند.

پدران تنها به تمجیدشدن برای آشپزی کردن برای فرزندانشان نیازی ندارند. اظهار حمایت و همدردی کار بدی نیست، اما به یاد داشته باشید که در این کار زیاده روی نکنید.

به علاوه، مادران تنها ممکن است برخی از وظایف پدر فرزندان را هم بر عهده داشته باشند، اما هرگز تلاش نمی کنند به طور تمام وکمال جایگزین پدر باشند؛ چون این کار ممکن نیست. پس لطف کنید با گفتن چنین جملاتی، برایشان بار روانی اضافی ایجاد نکنید.

می‌دونم چطوریه! منم همسرم مأموریت زیاد میره

نه، نمی دانید! حرف زدن درباره رفتن همسرتان به مأموریت های کاری و تلاش برای مقایسه شرایط خودتان با مادران تنها واقعا آزاردهنده است. این کار مثل مقایسه سیب با پرتقال است! در واقعیت، زندگی مادران تنها با نبود شریک زندگی شان تعریف نمی شود.

چند روز تنهایی را نمی توانید و نباید با وضعیتی در کنار هم بگذارید که این دسته از والدین تنها درگیرش هستند و گاه سال ها ادامه می یابد. همسر شما حتی اگر دور باشد، در نهایت با یک تماس تلفنی در دسترس خواهد بود، بالاخره به خانه خواهد آمد و به زندگی با شما ادامه خواهد داد.

نمی توانید چنین شرایطی را با زندگی والدین تنها مقایسه کنید که قرار است تا زمانی نامعلوم به زندگی در تنهایی و مراقبت از فرزندانشان مشغول باشند.

فکر کردی اگه بچه نداشتی، الان توی شغلت به کجا رسیده بودی؟

این پرسشی است که شاید برای تمام والدین در لحظاتی از زندگی پیش آمده باشد؛ اما قطعا موضوعی بسیار شخصی است و چیزی نیست که بخواهید درباره اش از فرد دیگری سؤال کنید. درست است که بچه دارشدن مسیر زندگی والدین را تغییر می دهد، اما به همان دلیل اغلب والدین نمی توانند زندگی شان را بدون فرزندشان تصور کنند.

بسیاری از مادران تنها داشتن فرزندشان را به موفقیت های بسیار بزرگ شغلی ترجیح می دهند و بسیاری از پدران تنها حاضرند برای رفاه فرزندانشان مسیر شغلی شان را تغییر دهند.

بچه پدرش/ مادرش رو می‌بینه؟ اصلا همسر سابقت کمکی می‌کنه؟

فارغ از اینکه چقدر به فرد موردنظر نزدیکید، این سؤال بیهوده است. بازهم به این نکته توجه کنیم که تا وقتی بچه ها در رفاه و آرامش اند، نیازی به پرسیدن درباره بودن یا نبودن شریک زندگی پدران یا مادران تنها و میزان مشارکتشان در تربیت بچه وجود ندارد.

علاوه بر این، به این موضوع بیندیشید که دانستن این نکته چه تأثیری در رابطه شما با پدران یا مادران تنهایی که می شناسید خواهد داشت. آیا قرار است نقشی در زندگی آنها ایفا کنید؟ آیا از شما کمک خواسته اند؟ درصورتی که پاسختان به این سؤال ها منفی است، این پرسش را هرگز با والدین تنها مطرح نکنید.

چرا اصلا برای بیرون اومدن وقت نداری؟

نیازی به توضیح نیست؛ تربیت فرزندان، آن هم به تنهایی، زمان بر و خسته کننده است. به همین دلیل بسیاری از والدین تنها بیشترِ زمانِ فراغتشان را صرف استراحت و بازیابی انرژی ازدست رفته می کنند.

اینها زمان های فراغت برنامه ریزی شده نیستند و ممکن است در هر زمانی از روز، شرایط برای کمی استراحت فراهم شود؛ اما این زمان ها به هیچ وجه با زمان، انرژی، دردسر و گاه هزینه های لازم برای بیرون رفتن والدین تنها قابل قیاس نیست.

بیرون رفتن برای پدران و مادران تنها یعنی دو بار برنامه ریزی و دو سری هزینه (یکی برای خودشان و دیگری برای گرفتن پرستاری برای مراقبت از فرزندان) و این کار همیشه ممکن نیست. پس در بیشتر مواقع، اگر می خواهید با والدینِ تنها وقت بگذرانید، شما هستید که باید پیش آنها بروید و درک کنید که شرایطشان با شما خیلی متفاوت است.

‏بچه‌هات کجان؟

لطفا اگر والدین تنهایی را که می شناسید جایی بدون فرزندانشان دیدید، ازشان نپرسید که بچه ها کجا هستند. بی شک والدین تنها بدون ‏آگاهی از وضعیت فرزندانشان جایی حاضر نمی شوند و فراموششان نمی کنند. این سؤال نه تنها بی فایده است، بلکه واقعا فقط و ‏فقط به والدین بچه مربوط است و پرسیدن شما هیچ فایده ای برای هیچ کسی نخواهد داشت.

از بچه دارشدن پشیمون نیستی؟

خیلی هایمان به غلط گمان می کنیم والدین تنها زندگی غم انگیزی دارند و هر روز خود را به خاطر ازدواج ناموفق یا بچه دارشدن و گیر‏کردن در موقعیت پدر یا مادر تنها سرزنش می کنند؛ اما این تصور اصلا به واقعیت نزدیک نیست.

کمتر پدر یا مادری را می توانید پیدا ‏کنید که از بچه دارشدن واقعا پشیمان باشند و اگر هم چنین باشد، معمولا دلیلش چیزی به غیر از خود فرزندان خواهد بود. والدین تنها ‏مثل تمام والدین عاشق فرزندانشان اند و این پرسش که آیا از داشتن فرزندشان پشیمان اند یا خیر تنها باعث ناراحتی شان ‏خواهد شد. ‏

‏خودت خواستی؟

درست است که باید سعی کنیم تا حد ممکن وارد جزئیات زندگی پدران و مادران تنها نشویم، اما این توصیه اصلا به این معنی نیست که ‏وقتی والدینِ تنها برای مشورت یا بیان مشکلاتشان به ما مراجعه می کنند، نسبت به آنها بی اعتنا باشیم.

درست است که آنها ‏خودشان شرایط زندگی شان را انتخاب کرده اند، اما این موضوع حق شکایت و گلایه کردن از زندگی را ازشان نمی گیرد. لطفا با عباراتی مثل ‏‏ «خودت خواستی» ، «انتخاب خودت بوده» و «مگه نمی دونستی بچه بزرگ کردن کار راحتی نیست» کار را برایشان سخت تر از آنچه ‏هست نکنید.

پدران و مادران تنها با کمتر کسی می توانند جزئیات زندگی شان را و مشکلاتی را که درگیرشان اند در میان بگذارند. اگر ‏شما را سنگ صبور و محرم رازشان انتخاب کرده اند، بهتر است به این انتخاب احترام بگذارید و انرژی و روحیه لازم را ‏برای ادامه مسیر به آنها بدهید. ‏

‏نفقه/ کمک مالی هم می‌گیری؟

این پرسشی است که بیشتر از مادران تنها پرسیده می شود. همچنین یکی از بدترین سؤالاتی است که می توانید از آنها بپرسید.

جدا از اینکه ‏نفقه به آن صورتی که در قانون حمایت از خانوادۀ کشور ما تصویب شده است نمی تواند کمک معنی داری به معیشت زندگی مادران تنها ‏ (آن هم در شرایط اقتصادی کنونی) بکند، با سؤال کردن در این زمینه، خواسته یا ناخواسته وارد خصوصی ترین ابعاد رابطه فرد ‏خواهید شد.

روند قانونی دریافت کمک مالی از همسر سابق ممکن است بسیار طولانی و در نهایت بیهوده باشد، بنابراین بسیاری از ‏مادران تنها از پیگیری آن منصرف می شوند. به علاوه، دریافت کردن یا نکردن کمک مالی از همسر سابق برای نگهداری از فرزندان ‏نمی تواند و نباید تأثیری بر قضاوت شما درباره شخص داشته باشد. ‏

جدا از اینکه ‏نفقه به آن صورتی که در قانون حمایت از خانوادۀ کشور ما تصویب شده نمی تواند کمک معنی داری به معیشت زندگی مادران تنها (‏آن هم در شرایط اقتصادی کنونی) بکند، با سؤال کردن در این زمینه خواسته یا ناخواسته وارد خصوصی ترین ابعاد رابطه فرد ‏خواهید شد.

بچه‌ها بدون همسر سابقت راحت‌ترن

نه، این طور نیست و گفتن این حرف هم اصلا کار درستی نیست. بچه ها به والدین خود به طور مساوی نیاز دارند و هیچ بچه ای ـ مگر ‏در شرایط بسیار خاص بدون یکی از والدین بهتر زندگی نمی کند.

تصمیم گرفتن درباره جدایی و نحوه حضانت فرزندان، به ویژه ‏برای مادران تنها، اصلا کار راحتی نیست و نگرانی های جدی بسیاری دراین باره وجود دارد که باید در نظر گرفته شوند. تا وقتی در ‏چنین شرایطی قرار نگرفته باشید، نمی توانید درباره چندوچون آن نظری بدهید. پس بهتر است به کل وارد چنین موضوعی نشوید. ‏

به نظر شما در این فهرست جای چه سؤالات یا اظهارنظرهای مخربی خالی است؟ چه حرف هایی ممکن است برای والدین تنها، بار روانی منفی ایجاد کند که ما آن را از قلم انداخته ایم؟ اگر چیزی به نظرتان می رسد، حتما در بخش «ارسال دیدگاه» با ما در میان بگذارید تا بتوانیم فهرست کامل تری از این دست سؤالات و اظهارنظرهای نامناسب ایجاد کنیم.

منبع: چطور
Thanks! You've already liked this
No comments